Templates Vs. me (Part 2)

Ayan.. marahil napansin niyo na na nagbago na ang anyo ng aking blog, mula sa parang nakakatakot na Ninja, tapos kay Uma Thurman ng Kill Bill, eh ngayon simpleng Templates na lang ang inihanda ko sa inyo, alm niyo kung bakit? Wala lang, gusto ko kasi maging simple na lang ang mukha ng aking blog, inspired from  the blog of Sey, eh ginawa ko na ring white ang blog ko, sabi nga ni Mayen “Maaliwalas daw”, kung sa bagay, tutuo man din, kasi masnakakapagbasa ako ng maayos kapag wala masyadong palamutiin akong nakikita, mas nakatututok ako ng maayos sa aking binabasa.

Tapos napansin niyo na rin marahil ang aking bagong banner, nyehehehe, huwag kayong magcomment dyan, dahil hindi pa yan final, pinagpaplanuhan ko pang ibahin yan, pati narin ang kulay, maybe I would try “PINK”, joke, plano ko talagang ibahin talaga ang kulay, something na magrereflex talaga sa perosanlity ko, pero ewan, talagang green talaga ang nararapat sa akin eh, ikaw ba naman ang ipanganak na puro libog ang nasa isipan? Ehehhe.

Tapos ito, alam ko hindi niyo ito napansin kahapon!!! Na “may signature na ako sa baba ng aking blog”, katulad ni Mayen at Sey, ayan oh.. gumawa na rin ako ng sa akin, maganda kasi ang merong ganyan, para kung sakaling wala kang picture na mailalagay sa blog mo, eh lagyan mo na agad ng signature mo, nice and easy, oh!! Di ba.. astig ko no, parang trade mark ko na yan…

Ang lahat ng nasa blog ko ay prudukto ng panggagaya lamang, ehehhe,, ingitero kasi eh, no joke lang, ito ang mga bagay na maganda sa paningin ko, kaya gusto ko meron din ako, kasi alam ko naman na magagawa ko eh, kasi kung hindi ko kayang gawin, di ko naman pinipilit ang sarili ko.

Oh siya, tama na, at nagpost lang talaga ako now, kasi masakit talaga ulo ko.

Try to visit Templates vs. Me (Part 1)

Bye.

Salamat.

D”N

Da Great Sitra

Ang tao talaga nagbabago at kung minsan kasabay nito ang nararamdaman natin.

-          Mayen

Isa yan sa mga hindi ko makakalimutang comment na natangap sa pinapalo kong blogger, ngayon marahil masasabi niyo na kung bakit ko pinapalo sila, simple lang, dahil may napupulot akong aral sa kanila, samot-sari nang kwento ang naisulat ko, marahil kahit papano, nakilala niyo na kung sino ako, at tulad ng comment ni Mayen na nakasulat sa taas, lahat nagbabago, at minsan kasabay nito ang nararamdaman natin, gusto ko itong paniwalaan, dahil sa ito’y may katotohanan, aminin man natin o hindi nagbabago talaga ang tao at ang nararamdaman nito, nagbabago ang pananaw sa buhay at paniniwala, dahil kung hindi at walang nagbago sa pagkatao mo, sabi nga ni Mohammed Ali (The Legendary Boxer), sinayang mo lang ang buhay mo ng walang natutunan.

Ano ba ang punto ko dito? bakit ko ito sinusulat at mukhang nandamay pa ako ng ibang tao na walang kinalaman sa buhay ko, ehehhehe, wala lang, trip ko lang yan na gawaing intro ko, sabi nga ni Leonrap, Palabok na intro lang daw. Malalim ba? Ano? Nagets mo ba ang mga pinagsasabi ko sa taas? Kasi kung hindi, ok lang yan, ako man din ay hindi ko rin naintindihan.

Anyway ang post ko ngayon ay tunkol sa isa sa mga Nepalese na kasamahan namin sa Villa namin dito sa Riyadh, same din ang kumpanya namin, siya si Sitra A.K.A. Abno, bakit ko nasabi yun, kasi inis ako sa kanya, isipin niyo hah, isa siyang lalakeng normal ang pagiisip at pangangatawan, nasa 5’4 siguro, medyo kulot at medyo maputi, malaki ang boses, lalakeng lalake, pero ewan ko ba kung baking kapag ako na ang kaharap niya ay, pinipilit niyang ipitin ang boses niya at nag-aarteng parang bata? Naaalala niyo ang character ni “Dino Tengco” played by one of “Philippines Best Comedian Actor” “Anjo Yllana” sa Sitcom sa “Abangan ang susunod na Kabanata”, naku po, maaappreciate ko pa si Mr. Yllana kasi alam kong nagpapatawa talaga yun at magaling ang pagkaka arte niya, pero itong si Sitra, hindi ko magets ang nasa isipan niya, at bakit sa tuwing magkaharap kami, always at never ko pa siyang nakitang inayos ang pagsasalita, parating iniipit ang boses at nagaarte na parang bata, yun bang parang boses dwende? Ito ang parating banat niya sa akin “Magic Man, Kuais, Finish Cooking Ahhh…” basahin niyo yan na parang dwende lang kayo, at umasta na parang bata.

Hayst, windang na windang kaming lahat, hindi namin maisip kung bakit kapag ako na ang kausap ni Abno ay ganun ang asta niya sa akin, actually dalawa kami, yung isa naman ay si Kim, ang tawag naman niya dito ay “Photo Man, Kuais, Finshed Cooking ahhhh” kasi mahilig naman itong si Kim na kumuha ng Pictures, Ako naman ay Magic Man, alam niyo na marahil kung bakit? hayst. Magkahalong inis at tawa ang nararamdaman namin kay Sitra, ikaw ba naman ang kausapin ng ganun, hindi ka ba mawiwindang?

Kaya naman, ang ginagawa ko now, kapag nakikita ko siya, bago pa man siya makalapit sa akin at makapag salita eh inuunahan ko na siya, kung ipit ang boses niya, mas iniipit ko naman ang boses ko, at super ini-exaggerate ko ang boses ko, yung tipong pati siya eh napapahiya “My Fren, how are you my fren, ahhhh finished cooking ahhhh”, sa ganung paraan, eh effective naman, natatawa siya na parang napapahiya, tapos kinakausap na niya ako ng maayos. Anyway… natatawa lang talaga ako sa ugali niya, hindi naman sa galit ako, natatawa lang talaga.

Note:

- Hindi ko alam ang correct spelling ng salitang “Kuais” pero Arabic yan ng “Magaling”

- “Magic Man, Kuais, Finish Cooking Ahhh…” yan ang parating unang banat niya sa akin, kasi madalas sa kusina kami nagkikita, tuwing nagluluto ako ng ever specialtist ko na ginisang sardinas.

- Ewan ko kung nakwento ko na ito, pero alam niyo bang minsan eh nagsipilyo ako sa labas kasi may gumagamit ng lababo naming, nakita ko si Sitra na bagong gising at nagtatangal pa ng muta niya, lumabas din at kinuha ang kanyang medyas, pagkatapos ko magsipilyo eh nakita ko siya sumakay na ng service car naming at ready nang pumasok sa trabaho… huuuwaaatttt!!!! Laglag ang panga ko… tapos na siya… di man lang naligo o naghilamos?

- hanggang ngayon hindi ko parin maisip kung ano connection ng comment ni Mayen sa post ko sa taas.

Salamat sa pagbabasa.

The man who views the world at 50 the same as he did at 20 has wasted 30 years of his life.

-          Muhammed Ali

D”N

------------------------

ABNKKBSNPLAko. (mga kwentong chalk ni AL Diwallay)

Una ko itong nabsa noong high school pa lang ako, sa ding-ding sa loob ng isa sa mga toilet sa aming paaralan, nakasulat sa pagkaliit-liit na handwritings, di naman sa Malabo ang mga mata ko, pero kailangan ko pang ilapit sa ding-ding ang mukha ko na parang makikipaglips-to-lips para lang mabasa ang nakasulat, pagkabasa ko napangiti ako at napailing, kasi hindi ko magets ang ibig nyang sabihin, ang basa ko kasi ay letters by letters and using English pa “A-B-N-K-K-B-S-N-P-L-A-ko”, makaraan ang ilang lingo, umihi ako ulit sa toilet na iyon at nabasa kong muli ang nakasulat, at ngayon, sa di ko malamang dahilan eh, binasa ko siya sa pamamagitan ng lumang alpabetong Pilipino, ayun oh!!! Napangisi ako ng husto habang hawak ko si “PAG-ASA” (alam niyo na kung ano yun!) Napansin ako ng kasama ko, at tinanong kung bakit ako nakangisi, sabi ko, pare pakebasa naman ito, ayun, nabasa niya rin agad, “bakit ganun? Siya nabasa niya agad, ako hindi” ganun na ba siya katalino o ganun lang talaga ako kabobo?.

Nang mauso naman ang cellphone, napadalhan naman ako ng ganitong text message, pero hindi na ako nahirapan, kasi alam ko na yan eh,, pero ang malupetz, buti pa ang pamangkin ko na grade 3 pa lang noon ay nabasa niya agad yan ng tama, pero bakit ako noong high school ako, hindi ko nabasa ng tama iyan.

2006. Nagtatrabaho na ako sa Makati noon, nang mapansin ko ang librong kulay berde na binabasa ng kasama ko, natatawa siya at napapasabing “ASTIG”, at dahil sa ingitero nga ako, ay nagtanong na agad ako, “Ano ba yang binabasa mo at kanina kapa tawa ng tawa dyan”, sagot niya sa akin, “LIBRO”… hahahha… gusto kong batukan siya, pero may tama naman siya, nagtanong kasi ako kung ano ang binabasa niya, natural Libro, pero nagtimpi ako, kasi curious ako, kaya nagtanong ulit ako “anong title niyan at sino ang sumulat?”, “Ahhh!, ito ang unang libro ni Bob Ong, abnkkbsnplAko, ang pamagat”, “Ahhh!!! Narinig ko na yan ahhh, yan ba ang gumawa ng bobongpinoy forum?”, “Forum? Di ba website yun?” “Ewan ko, di ko naman navisit yun eh!, eh bakit ka nga pala tawa ng tawa dyan?”, “Ahhh!! Kasi kapag binasa mo kasi ito, tapos nakapag aral ka sa public school, sigurado, matatawa ka sa mga banat niya dito”, hmmmm!!! Umandar talaga ang pagka-curious ko kaya naman, sinabihan ko siyang hihiramin ko kapag natapos na niya, binigay naman niya agad sa akin, kasi tapos na daw niyang basahin, isauli ko na lang daw next week, tamang tama, weekends na bukas.

Pinilit kong tapusin ng isang gabi lang ang libro niyang iyon, at aaminin ko sa inyo, halos lahat ng mga nakasulat sa librong iyon ay pingdaanan ko lahat, lalong lalo na ang gumawa ng parol, tapos ng dumating na ang takdang araw ng paghuhukom ay sumaglit lang ako sa kanto at bumili na ng parol sa tindahan, di ko rin makakalimutan ang pangarap niyang makatawid ng over pass mag-isa, pangarap ko talaga yun, kaso, malaki na ako at matanda na ng mabigyan ako ng pagkakataon, kasi naman ang noon na kaisa-isa at pinaka unang over pass  sa aming lugar sa Zamboanga ay para lang sa mga estudyante, ang masakit pa dun, eh di naman ako pwede mag-aral doon kasi para sa mga intsik lamang yun, kaya ayun, di ako nabigyan nang pagkakataon na maging ASTIG.

Naranasan ko rin ang 2 in one sa iisang libro, at ang magkaroon ng silid aralan na luma na eh kulang-kulang pa ang mga silya, napakalakas ng tawa ko noon, pero ngayon habang nagsusulat ako, eh napaisip ako ng malalim, habang natutuwa akong balikan ang aking nakaraan, napansin ko ang isang suliranin na ewan kong mabibigyan pa ng lunas, simula pa pala noon, kulang na ang suporta ng gobyerno sa ating edukasyon, o kung sobra sobra man, hindi ito nagma-materialist dahil sa kurapsyon.

Sa Malaysia, kapag nagaral ka, sagot ng kanilang pamahalaan ang kanilang pagaaral mula elementary hanggang kolehiyo, may nakukuha pang allowance, isipin mo yun? Anyway hindi ito pakutsada sa gobyerno natin o pagpuri sa gobyerno ng iba, ito’y isang katotohanan na lahat tayo ay apektado.

Hindi ko rin makalimutan ang adviser ko na nambabato ng eraser, ayun sinumbong ko sa mama ko,  wasak ang kaliwang panga ko, kasi ng malaman ng mama ko kung bakit nagalit ang titser ko, eh huwag na lang, di ko nalang ikwento. Ehehehhehe.

Di ko rin makakalimutan ang unang babaeng nagpatibok ng aking puso na hangang ngayon ay di ko parin nasasabi sa kanya at wala parin akong balak. Pero nitong huli, ngang matagpuan ko siya sa FB, nalaman ko na patay na patay pala siya sa akin noon, sayang naman.

Di ko makakalimutan ang mamili ng mga laruan, ang mamili ng mga ballpapen at lapis at ang manguha ng mga stationary ng ate ko na nabibili niya noon sa tickles. Patay na naman ako nito mamayang pag-uwi ko ng bahay, tiyak magaaway na naman kami ng ate ko, ewan ko ba bakit gustong-gusto ko talagang gawing laruang bangka ang stationaries niya at ipaanod sa kanal sa likod ng aming silid aralan noong elementary pa ako.

Naranasan ko rin ang magbenta ng yema, inuutusan ako ng ate ko noon, kasi requirements nila daw yun sa kanila T.H.E subject noon, na madalas eh binabayaran lang ng mama ko o ng lola ko kasi ako lang ang nakakaubus ng paninda ko, ATE KO TALAGA, MARUNONG TALAGA MAGNEGOSYO, ipinapalako niya sa akin upang maubus, kasi alam niyang kakainin ko lang, at hindi ako titigilan sa pangaaway kung di binabayaran ng mama ko o ng lola ko. GALING. Kinabukasan, bati na ulit kami, at uutusan na naman akong magbenta.

Naranasan ko rin ang maglakwatsa, imbes na pumasok eh mamitas na lang ng aratilis o bayabas, kaya ayun, kinabukasan, habang nasa labas ang lahat at sinusulit ang recess eh ako naman ay nagsusulat sa block board ng “MA’AM I’M SORRY, I PROMISE I WILL NOT DOT IT AGAIN”, kung pwede lang sana mag cut and paste noon eh ginawa ko na.

At higit sa lahat. Naranasan ko rin ang MATAE SA PANTALON.

Ang dami kong tawa sa librong ito, nakakarelate talaga ako ng husto, kasi naman nakapag aral ako sa isang pampublikong paaralan, pero sa lahat ng librong naisulat niya, ito lang ang nagustuhan ko.

Mrmng slmt s pgbbs.

D"N

--------------------